Koła, wykresy i tabele kolorów w dziejach historii sztuki

Poznajcie kilkanaście ciekawych prób wizualnego uporządkowania kolorów – od prostych kół, po wielowarstwowe piramidy, od systemów logicznych po te oparte na ludzkich odczuciach i emocjach. Która koncepcja podoba Wam się najbardziej?

Wiele zdjęć pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z doskonałej kreacji Sarah Lowengard The Creation of Color in Eighteenth-Century Europe (bardzo polecamy lekturę, jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o fascynującej historia koloru). Sprawdźcie także Bright Earth: Art and the Invention of Color Philipa Balla, aby zobaczyć, jak sztuka, chemia i technologia współdziałały na przestrzeni wieków!

Richard Waller’s “Tabula Colorum Physiologica” z Catalogue of Simple and Mixt Colours with a Specimen of Each Colour Prefixt Its Properties -1686 and 1687 (1688)

Ilustracje z 1708 wydanie dla Traité de la peinture en mignature, podręcznika artysty podpisanego jako „C.B.” (najprawdopodobniej Claude Boutet).

Wykres z 1746r. Autorstwa Jacquesa-Fabiena Gautiera ilustrujący jego teorię, że podstawowe kolory to czarny i biały, a czerwony, żółty i niebieski są drugorzędne. Uważano wtedy, że kolory są wydobywane z cienia przez obecność światła.

Cieniowane koło kolorów pióra brytyjskiego entomologa Mosesa Harrisa, przedstawione w jego The Natural System of Colours (1766r.)

Ilustracja z Entwurf einer allgemeinen Farbenverein (1769) Jacoba Christiana Schäffera ilustrująca ideę koloru jako genealogiczną i hierarchiczną: główne kolory nie są przedstawiane jako linia ciągła, ale jako „rodziny”, każda z własnym herbem.

Koło barw Ignaza Schiffermüllera przedstawione w jego rozprawie o kolorze Versuch eines Farbensystems (1772).

Piramida kolorów przedstawionw przed Georga Christopha Lichtenberga w 1775r.

Trójwymiarowa adaptacja trójkąta Tobiasza Mayera przez Johanna Heinricha Lamberta, opisana w Beschreibung einer mit dem Calauschen Wachse ausgemalten Farbenpyramide (1772).

Róża temperamentów (Temperamentenrose), badanie Goethego i Schillera z lat 1798/9, które dopasowuje dwanaście kolorów do ludzkich zawodów i cech charakteru (tyranów, bohaterów, poszukiwaczy przygód, hedonistów, kochanków, poetów, mówców, historyków, nauczycieli, filozofów, pedantów, władców), zgrupowanych w czterech temperamentach.

Słynne koło kolorów Goethego, utworzone w 1809 roku, zostało wykorzystane do zilustrowania rozdziału Allegorical, symbolic, and mystical use of colour w jego przełomowym dziele Farbenlehre (1810)

Dwie ilustracje z Jamesa Sowerby’ego z A New Elucidation of Colours, Original, Prismatic, and Material (1809).

Philipp Otto Runge – dwa górne obrazy przedstawiają powierzchnię kuli, podczas gdy dwa dolne pokazują poziomy i pionowy przekrój

Wilhelm von Bezold’s Farbentafel (1874)

Dwie ilustracje Edwina Dwighta zatytułowane The Principles of Light and Color: including among other things the harmonic laws of the universe, the etherio-atomic philosophy of force, chromo chemistry, chromo therapeutics, and the general philosophy of the fine forces, together with numerous discoveries and practical applications (1878).

Wykresy pokazujące „jednoczesne kontrasty” z A Class-Book of Color (w tym definicje, skalowanie i harmonię kolorów Mark Maycocka z 1895r.

Thought-Forms z 1905r. przypisując kolory poszczególnym emocjom – Annie Besant oraz Charles Leadbetter.

Ilustracja z 1912r. autorstwa Franka Alvaha Parsonsa

Trzy płyty z Standardów kolorów i Nomenklatury kolorów Roberta Ridgewaya (1912).

Strona z Priced catalogue of artists’ materials : supplies for oil painting, water color painting, china painting … and drawing materials for architects and engineers, manual training schools and colleges (1914).

Zostaw komentarz