Najpiękniejsze, współczesne rzeźby z całego świata

Miasta świata pełne są pięknych, współczesnych rzeźb reprezentujących artystyczną naturę człowieka. Każda z nich opowiada jakąś historię o nas samych. Zobaczcie te najpiękniejsze!

Prawda jest Pięknem, San Leandro , USA

Jedna z trzech rzeźb z The Bliss Project przedstawiających kobiety autorstwa Marco Cochrane. Konstrukcja mierząca sobie prawie 17 metrów wysokości stworzona została z prawie 7 ton stalowych rur i siatek. Autor na swojej stronie pisze, że projekt miał na celu zwrócić uwagę na problemy przemocy wobec kobiet, a także wyrazić uznanie dla kobiecej siły i energii.

Wielki spinacz, Liege, Belgia

Stworzony w 2010 roku na Festiwal Pięciu Sezonów w parku Chaudfontaine wielki spinacz do bielizny wydaje się ściskać trawiasty pagórek. Autorem jest Mehmet Ali Uysala – profesor sztuki na Uniwersytecie Technologicznym Środkowego Wschodu. Rzeźba jest doskonałym przykładem jednej z wielu jego prac, opierających się na znakomitej iluzji.

Obrotowa głowa Franza Kafki, Praga, Czechy

42 ruchome poziomy tej jedenastometrowej rzeźby współgrają ze sobą, tworząc twarz słynnego czeskiego pisarza. Autorem dzieła jest David Černý, który w 2000r. otrzymał najważniejszą w Czechach nagrodę w dziedzinie sztuk plastycznych – Nagrodę Chalupeckiego.

Wróżki z dmuchawcami, Trentham Gardens, Wielka Brytania

Robin Wight wpadł na pomysł rzeźby podczas naprawy płotu – podczas skręcenia kawałków drutu pomyślał, że można to wykorzystać do tworzenia czegoś więcej, niż tylko ogrodzenia. Od tamtej pory, ze zwykłego hobby, powoli przemieniało się to w rodzinny biznes. Jako miejscowy artysta zaczął tworzyć z ocynkowanego drutu ze stali nierdzewnej wróżki, które umieszczano w Trentham Gardens.

Buty na brzegu Dunaju, Budapeszt, Węgry

Pomnik został odsłonięty w 60. rocznicę Holokaustu. Na tablicy pamiątkowej można przeczytać: „Pamięci budapeszteńskich ofiar rozstrzelanych nad brzegiem Dunaju przez uzbrojonych strzałokrzyżowców„. Przed śmiercią rozkazano straceńcom zdjąć obuwie – stąd forma rzeźby. Autorem projektu jest Gyula Pauer, który wykonał rzeźbę według pomysłu reżysera filmowego Cana Togaya.

Dłoń, Glarus, Szwajcaria

Według autorów Ewy Oerli i Beata Hubera, dzieło ma zwracać uwagę na troskę i odpowiedzialność za o środowisko naturalne. Zlokalizowane jest w małym, malowniczym regionie Glarnerland, w parku miasta Glarus. Palce dłoni, o wysokości około 1,6 metra wystają z ziemi i wydają się chronić drzewo w ich centrum.

Ekspansja, Nowy Jork, USA

Paige Bradley początkowo stworzyła rzeźbę z wosku, kobietę w pozycji lotosu, lecz potrzebowała „czegoś więcej”. Zdecydowała się na rozbicie posągu przez zrzucenie go na podłogę. Wszystkie kawałki odlała później z brązu i połączyła, zostawiając częściowe prześwity, wykańczając dzieło odpowiednim oświetleniem. Aktualnie rzeźba znajduje się w prywatnych rękach, ale planowany jest jej powrót na ulice Brooklynu.

Pomnik anonimowego przechodnia, Wrocław, Polska

Według różnych interpretacji rzeźba ma symbolizować zmiany, jakie przeszła Polska od czasu wprowadzenia stanu wojennego lub też upamiętnia dokonania anonimowych osób, które schodziły do podziemia, aby walczyć z komunizmem. Dzieło podzielone jest na dwie części. W jednej 7 naturalnej wielkości postaci „wchodzi” w chodnik, a po drugiej stronie ulicy tyle samo „wychodzi” z niego. Początkowo była to gipsowa instalacja o nazwie „Przejście”, autorstwa Jerzego Kaliny, stworzona w 1977 dla potrzeb programu telewizyjnego. Przeniesiono ją później do wrocławskiego Muzeum Narodowego. Po 24 latach figury, bez zmian w wyglądzie, odlano z brązu i umieszczono na chodniku ulicy Świdnickiej przy skrzyżowaniu z Piłsudskiego.

Człowiek kwantowy, Moses Lake, USA

Seria Quantum Man, tworzona przez Juliana Voss-Andreae, rozsiana jest po kilku miastach Stanów Zjednoczonych (a także i w Zurychu w Szwajcarii). Identyczne rzeźby, różniące się co najwyżej materiałem (brąz, stal, stal nierdzewna) oraz wielkością (od 1,9 m do 3,2 m), „zanikają” jeśli patrzy się na nie z boku, by znów się „pojawiać” przy zbliżaniu się obserwatora w stronę frontu postaci. Przedstawia tym samym człowieka widzianego jako obiekt kwantowy, symbolizując podwójny charakter materii.

Eros spętany, Agrigento , Włochy

Autorem jest polski artysta Igor Mitoraj. Stworzył kilka prawie bliźniaczych z powyższą rzeźb odlanych w brązie (jedną z nich można podziwiać na krakowskim rynku). Na zdjęciu widać wystawę z 2011 w Agrigento, we Włoszech, w otoczeniu ruin Doliny Świątyń. Głowa opasana płótnem to „wyraz miłości, która nie może się w pełni rozwinąć„, same pęknięcia zaś (których brak w wersji krakowskiej) to powrót do „pierwotnej materii„.

Więcej o Mitoraju możecie przeczytać np. w tym artykule.

Politycy dyskutujący o globalnym ociepleniu, Berlin, Niemcy

Hiszpański twórca Isaac Cordal przedstawia dzieło jako krytyczną refleksję na temat naszej inercji jako masa społeczna. Instalacja, składająca się z małych, cementowych postaci umieszczonych w ponurych sceneriach miejskiego rozkładu reprezentuje biznesmenów, którzy są we władzy nad kapitalistycznym globalnym porządkiem. Rzeźba jest częścią większej instalacji pod tytułem Podążaj za przywódcą.

Fragment architektoniczny, Melbourne, Australia

Projekt, urodzonego w Holandii Petrusa Spronka ma tworzyć dialog między sztuką, historią i samym miejscem. Układ w postaci trójkąta pitagorejskiego, jak i sam styl, ma wyrażać silne nawiązanie do geometrii wprost ze starożytnej Grecji. Podobnie jak upadły klasyczny monument, odzwierciedla przeszłość i nawiązuje do krótkiego stanu teraźniejszości.

Nieznany biurokrata, Reykjavík, Islandia

Rzeźba Stworzona przez Magnúsa Tómassona w 1993 roku w humorystyczny sposób pokazująca urzędnika, w którym często nie dostrzegamy zwykłego człowieka przytłoczonego prozą życia.

Opowieści o drabinie, Gabrowo, Bułgaria

Wielki szerszeń umieszczony na fasadzie budynku Domu Humoru i Satyry, tuż przy samym wejściu to twór lokalnego rzeźbiarza Jerzego Balabanowa. Dzieło zdobyło tam Złotego Ezopa, główną nagrodę międzynarodowego konkursu odbywającego się cyklicznie co dwa lata.

Mustangi, Teksas, USA

Bardzo realistyczna, zapierająca dech w piersiach rzeźba z brązu Roberta Glena. Dziewięć dzikich mustangów galopujących przez „strumień” z podłożem z granitu. Dzięki wieloletnim studiom nad anatomią zwierząt oraz ich obserwacją, rzeźbiarz potrafi w wyjątkowy sposób pokazać je tak, jakby naprawdę były w ruchu.

Siła natury (rzeźby były ustawiane w wielu krajach, zaczynając od Anglii i USA, a kończąc na Monaco i Singapurze)

Włoski rzeźbiarz Lorenzo Quinn był świadkiem destrukcyjnej siły huraganu w Tajlandii, południowych częściach USA i wielu innych miejsc na całym świecie. Zainspirowany tymi wydarzeniami zdecydował się na stworzenie serii rzeźb. Zbudowane z brązu, nierdzewnej stali i aluminium, pełne życia i energii, personifikacje Matki Natury – wprawiają w ruch obrotowy Ziemię. Pomniki mają przypominać nam o sile natury oraz o tym, co Quinn opisuje jako „fałszywe poczucie bezpieczeństwa„. Pokazują, że w każdym momencie gniew natury może być przebudzony, niosąc ze sobą nagłe zniszczenie.

Co jeszcze dodalibyście do tej listy? Piszcie w komentarzach!

Zostaw komentarz